كاك علي 68 ساله است و اهل پاوه؛ در جواني به خاطر علاقه بسيارش به شكار از شكارچيان برجسته پاوه بود و همين موقعيت بود كه بالاخره در 22 سالگي كار دستش داد و در هنگام پاك كردن اسلحه شكاري، چشمانش دچار آسيب شد و بينايي‌اش را تا حدود 80 درصد از دست داد و به دليل عدم دستيابي به پزشك و بيمارستان و امكانات پزشكي سرانجام هر دو چشمش كاملا بي‌فروغ شد.

اما ايمان، اراده و اعتماد به نفس «كاك علي» باعث شد اميدش را از دست ندهد و همان جوان سرحال شاداب و سرزنده گذشته بماند. پس از مدتي با توكل به خدا و پشتكار به حرفه خياطي پرداخت؛ حرفه‌اي كه قبل از نابينا شدنش البته از آن سررشته‌‌اي داشت.

كاك علي به خوبي توانست در كارش جزئيات اين حرفه را رعايت كند، به طوري كه لباس‌هاي محلي دوخت كاك علي، كاملا بي‌نقص است؛ گويي كاك علي با دستانش مي‌بيند و اندازه مي‌گيرد و مي‌دوزد.

كاك علي علاوه بر تهيه و آماده كردن سفارش‌هاي مشتريان، خودش هم پارچه تهيه مي‌كند و لباس مي‌دوزد. سپس اين لباس‌ها را در بازار، سطح شهر و روستاها به فروش مي‌رساند؛ ضمن اين كه تمام كارهاي شخصي‌اش را نيز بدون كمك ديگران انجام مي‌دهد. جالب‌تر آن كه صبحگاهان كه براي اداي فريضه بيدار مي‌شود، براي خانواده، نان داغ و صبحانه آماده مي‌كند.

كاك علي علاوه بر خياطي به باغباني نيز مي‌پردازد و حتي كشاورزي هم مي‌كند و دلپذيري لحظه‌هاي شخصي و اوقات فراغتش را در دامان طبيعت و فرازهاي پرغرور كوهستان مي‌گذراند.

كاك علي گويي الگويي مناسب از پشتكار و همت براي همه جوانان است. بايد مثل كاك علي‌ها را دريابيم.

مهم‌تر اين است كه سيستمي طراحي ‌شود تا بنابر آن نابينايان مورد توجه جدي‌تر جامعه قرار بگيرند و از ابعاد مختلف حقوق اجتماعي برخوردار شوند و مجبور نباشند به‌خاطر يك معلوليت ناخواسته، از بسياري خواسته‌‌هايشان چشم بپوشند- خواسته‌هايي كه مشروع و حق آنان است -و تنها به تامين حداقل مايحتاج‌ براي زندگي روزمرهشان اكتفا شود.

نابينا انسان است. بايد شان و منزلتش را پاس داشت و صرف نابينا بودن نبايد چونان بهانه‌اي قرار بگيرد تا حقي از او سلب شود.

بايد كوشيد تا اين عزيزان جايگاه واقعي خود را پيدا كنند و بتوانند از حقوق حقه خويش دفاع كنند